The Ozayn someTimes

دوروز پیش به همراه مادرم در جستجوی یک کلاس ورزش ,برای پر کردن اوقات فراقت وشاید جبرانی برای بربری های خورده شده , به سه باشگاه در اکباتان سرزدیم. در آخر باشگاه سوم را انتخاب کردیم. علت این انتخاب هنوز برایم مشخص نیست که آیا ما خسته بودیم و حوصله ی بازگشت به دو جای قبلی را نداشتیم یا خانم مسئول به آسانی توانسته بود ما را قانع کند.
دیروز صبح اولین جلسه بود. صبح به شوخی(که ریشه در واقعیت دارد) به مادر بزرگم گفتم " خیلی استرس دارم میشه شما هم با من بیاین." برای مبارزه با این خجالتی بودن که خود خجالت دارد تصمیم گرفتم که با وضع فجیع تری از خانه خارج شوم به این صورت: کفش کرم , شلوار ورزشی گشاد خمره ای با راه راه سفید با روپوش مشکی تازه خریده شده با دوخت های عجیب و غریب. شال سبز پسته ای با کیف سبز. در کل"خوشتیپ مک کویین." البته در حالت عادی فقط شلوار با راه های سفید را با یک شلوار درپیتی دیگر تعویض می کنم. دوستم گ. از این خوشتیپی ما تفسیر "بچه مثبت ماندن" را دارد.با هر اضطرابی و... به باشگاه ورزشی رسیدم و با بی توجهی همیشگی سرم با تابلوی "ورود آقایان اکیداً ممنوع" اصابت کرد.