The Ozayn someTimes

امروز در انتهای مسیر هامبورگ به کپنهیگن خانوم مسن با پشتی کمی خمیده ولی محکم و مهربان با کت و شلوار سفید رنگ و عصایی چوبی کنار من نشست. مشغول خواندن یک مجله بودم. او میز روبرویش را باز کرد و عینکش را از کیف حصیری اش بیرون آورد و شروع به خواندن روزنامه ای شد که به همراه داشت. من در حال شمردن کرون ها و این ور اون ور کردن سکه ها شده بودم که پرسید آیا می تواند کمکم کند. آرامش خاصی داشت و نگاهش عمیق بود. کمی با هم صحبت کردیم. یک ایستگاه قبل از من پیاده شد. از اون اشخاصی بود که دلم نمی خواست از دستش بدهم ولی رفت.

الان خبر درگذشت خاله ی مادرم را شنیدم. کاش بهتر خداحافظی می کردم. باید بهتر خداحافظی کنم..